เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 412 เจ้าคือตงจั้ง?
ภายในแอ่งหุบเขาที่ลาดชัน หลวงพ่ออิดเต็งถูกเอี้ยก้วยเหวี่ยงลงไปไกลกว่าสิบเมตร
อั้งชิกกงเห็นภาพนั้นตาแทบปริแตก นี่ไม่ใช่ยอดเขาที่ขึ้นลงเป็นแนวดิ่ง มันมีความลาดเอียง ครั้นเห็นอิดเต็งกำลังจะกระแทกกับหินผาที่ยื่นออกมาระหว่างทาง อั้งชิกกงก็ใช้วิชาเซียวเอี๋ยวอิ๋วพุ่งทะยานลงจากภูเขาอย่างรวดเร็ว
ขณะที่ร่างของอิดเต็งกำลังจะชนหินภูเขา เขาก็ใช้มือหนึ่งคว้าขาขวาของอิดเต็งดึงขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าของอิดเต็งเฉียดหินแหลมไปอย่างหวุดหวิด จากนั้นร่างก็หมุนคว้างกลางอากาศ ทั้งหมดเป็นเพราะอั้งชิกกงยกตัวอิดเต็งขึ้นแล้วแกว่งไปมาเพื่อผ่อนแรง
ไม่กล้าออกแรงมากนัก เพราะกลัวอิดเต็งจะทนไม่ไหว อั้งชิกกงพุ่งมาจนถึงพื้นท้องหุบเขาที่ห่างออกไปสามสี่จั้งจึงหยุด มือหนึ่งจับขาขวาของอิดเต็ง มือหนึ่งประคองต้นแขน แล้วค่อย ๆ วางอิดเต็งลงบนพื้นราบ
“อมิตาภพุทธ ขอบใจสหายอั้งมาก” ทันทีที่เท้าแตะพื้น อิดเต็งก็พนมมือยิ้มอย่างใจดีเอ่ยกับอั้งชิกกง