เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 392 อั้งชิกกงรับลู่ชิงเป็นศิษย์
วันรุ่งขึ้น
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ลู่ชิงกับแม่นมซุนก็ตื่นแต่เช้า ล้างหน้าล้างตาเตรียมอาหารเช้า คนอื่น ๆ ก็ทยอยเปิดประตูออกมาสูดอากาศยามเช้ากันทีละคนสองคน
อั้งชิกกงเมื่อคืนอ้อยอิ่งไม่ยอมกลับ นอนทั้งชุดอยู่ใต้ต้นพลับไม่ไกลจากตัวเรือน ส่วนตงจั้งนอนอยู่บนสุสานกระบี่
เวลานี้หน้าต่างโรงครัวที่เปิดกว้างมีควันไฟลอยกรุ่นออกมา กลิ่นหอมของอาหารโชยทั่ว ใต้ต้นพลับ อั้งชิกกงสูดจมูกฟุดฟิด สูดดมกลิ่นหอมที่ลอยมาอย่างละโมบ
"ว้าย! หอมอะไรอย่างนี้!" เขาสูดจมูกอีกที ลืมตามองไปทางเรือนไม้ แล้วกางแขนออกยืดเส้นยืดสายอย่างเต็มที่
หน้าเรือนไม้ตอนนี้มีคนยืนอยู่เป็นกลุ่ม ๆ บ้างต่อคิวล้างหน้า บ้างยืดเส้นยืดสาย คึกคักมิใช่น้อย
อั้งชิกกงเดินเข้าไปใกล้ กงซุนซื่อกับอากังพากันคารวะเขา ฝ่ายหลังยิ้มพยักหน้ารับ
เซียวเหล่งนึ่งจูงลู่เหยาที่ตาปรือออกมาโดยไม่ชายตามองเขาแม้แต่น้อย กำลังช่วยศิษย์น้อยของตนให้ตื่นเต็มตา ลี้มกโช้วที่อยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วเงียบ