เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 388 ตงจั้ง เจ้ามานี่
ใต้สุสานกระบี่
พวกนางที่ได้ยินเสียงต่างพากันหยุดมือ มองออกไปข้างนอก
ลู่เหยาที่กำลังเล่นกับอินทรียักษ์อยู่ใต้ต้นพลับเหลือบมองตงจั้งซึ่งยังนั่งสบายใจอยู่บนหลังคา แล้วก็เล่นกับอินทรียักษ์ต่อ
เซียวเหล่งนึ่งกับลู่ชิงก็เงยหน้ามองตงจั้ง เห็นเขายังทำท่าเกียจคร้านอยู่เช่นเดิม จึงทำเรื่องในมือต่อไป ทั้งลานมีเพียงลี้มกโช้วคนเดียวที่จ้องเงาร่างซึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วอย่างระแวดระวัง ในใจทั้งตื่นทั้งสงสัย
ไม่แปลกที่นางจะเครียด ลี้มกโช้วท่องยุทธภพเพียงลำพังไร้ที่พึ่งพิง เวลาเจอศัตรูแข็งแกร่งก็แบกรับเองคนเดียวเสมอ จึงไม่แปลกที่จะมีปฏิกิริยาตกใจเช่นนี้
ตอนนั้นนางก็อยากชักแส้ชัดฝุ่นออกมา แต่มือล้วงไปกลับคว้าได้แต่ความว่างเปล่า เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอาวุธของตนถูกตงจั้งโยนตกหน้าผาไปนานแล้ว อีกทั้งวิชาทั้งตัวก็ถูกเขา 'ทำลาย' ลงด้วยน้ำมือตนเอง
ชั่วอึดใจเดียว เงาร่างก็วืดเข้ามาถึงหน้าเรือนไม้แล้ว เป็นชายชุดปะผ้า ผมดอกเลา นั่นคืออั้งชิกกงนั่นเอง ความเร็วที่พุ่งพรวดเข้ามาทำให้เกิดลมกรรโชกจนเปลวเทียนบนโต๊ะของเซียวเหล่งนึ่งโอนเอน แสงสีส้มแดงที่วูบไหวกระทบใบหน้างามของนางสว่างบ้างมืดบ้าง