เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 385 ข้าอนุญาตแล้ว
ใต้สุสานกระบี่
สามคนที่เดินฝีเท้าเนิบช้าลัดเลียบขอบฟ้ามานั้นคือตงจั้ง กงซุนซื่อและอากัง พวกเขาสองคนใช้ชีวิตอยู่บนหุบเขาด้านหลังหุบเขางูมาสองปี ไม่รู้ว่าเดินต่อไปอีกห้าสิบหกสิบลี้จะมีทิวทัศน์เช่นนี้อยู่ด้วย
ทว่ารอบทิศกลับรกร้างว่างเปล่า มีแต่ภาพแห้งแล้งโล่งเตียนทุกหนแห่ง ทว่ายังพอเห็นร่องรอยกลางถนนว่าเมื่อก่อนคงเคยเป็นแม่น้ำสายใหญ่ เพียงแต่ไม่รู้ว่ายุคใดท้องน้ำจึงแห้งขอดไปแล้ว
ไกลออกไปมีเทือกเขาสูงตระหง่านเสียบทะลุเมฆ หน้าผาชันตั้งตรงทำมุมเก้าสิบองศาราบเรียบราวกับถูกเทพเจ้าฟันขาดเพียงดาบเดียว ระหว่างที่ทั้งสองเดินไปพลางก็อดรู้สึกทึ่งในฝีมือธรรมชาติอันวิจิตรนี้ไม่ได้
เวลานี้เฒ่าทารกและคนอื่น ๆ ก็สังเกตเห็นตงจั้งกับพวกแล้ว ลู่เหยาและสาว ๆ พากันหยุดมือ มองคนแปลกหน้าสองคนที่เดินตามหลังตงจั้งมาด้วยความสงสัย
"น้อง ๆ นี่คือคุณชายกงซุน กระบี่คู่กายของพวกเจ้าและดาบดำของข้าล้วนตีขึ้นด้วยมือของเขา" เมื่อเข้ามาใกล้ ตงจั้งจึงยื่นมือแนะนำกงซุนซื่อให้ทุกคนรู้จัก