เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 378 ประลองฝีมือ
ยามเที่ยง
ใต้สุสานกระบี่ เอี้ยก้วยเดินย่องมาหยุดข้างลู่เหยา พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อยว่า “เสี่ยวเหยา สองปีมานี้ สบายดีหรือเปล่า”
ลู่เหยาจ้องเด็กหนุ่มที่ยิ่งโตยิ่งหล่อเหลาคนนี้แล้วยิ้ม “มีพี่ชายพี่สาวคอยดูแล สุขสบายจะตายไป เจ้าล่ะ”
สีหน้าเอี้ยก้วยหม่นลง พูดเสียงเบา “ข้า ข้าพบท่านอาจารย์ปู่ของข้าแล้ว เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ชีวิตก็เลย ไม่ค่อยดีนัก”
ผ่านโลกมามาก ลู่เหยาก็เติบโตขึ้นไม่น้อย ไม่หลั่งน้ำใจสงสารเพียงเพราะเห็นความทุกข์และความหงอยเหงาของอีกฝ่ายอีกแล้ว ถ้าพูดตามสไตล์ตงจั้งที่ชอบปล่อยวางก็คือ ผู้คนทุกข์ยากในโลกล้วนมีมากมาย เจ้าจะช่วยหมดได้หรือ
ลู่เหยาตอนนี้ใช้ชีวิตค่อนข้างไร้กังวล ไม่เป็นเหมือนตอนอยู่เขาจงหนานอีกแล้ว ที่พอเลือดขึ้นหน้าก็ร้องไห้งอแงไปยื่น ‘โจทย์ยาก’ ให้ตงจั้ง
ตอนนี้จึงไม่พูดอะไรมาก ยื่นมือตบไหล่เอี้ยก้วย ทำเป็นสุขุม “เรื่องมันผ่านไปแล้ว ยังไงตอนนี้เจ้าก็ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่หรือ”