เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 341 ออกจากหุบเขา
ภายในโถงใหญ่ของหุบเขาไร้รัก
อาวเอี้ยงฮงคาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าคิ้วโชยเชียะจะพูดเช่นนี้ออกมาได้ ถึงกับไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของบุตรสาวเลย
รอยยิ้มบนใบหน้าหยุดชะงักทันใด กล่าวเสียงเข้มว่า "เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าบุตรสาวของเจ้าหรือ?"
มองไปทางกงซุนลวี่เอ้อที่สีหน้าเศร้าหมองอยู่ข้างหนึ่ง คิ้วโชยเชียะหัวเราะอย่างโหยหวนว่า "ตอนนี้ข้าอยู่ในสภาพน่าสังเวชเช่นนี้ แม้แต่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด พวกเราแม่ลูกกำพร้าสองคนก็เป็นเพียงปลาเนื้อบนเขียงของพวกเจ้า ต่อให้ตอนนี้ยกโอสถไร้รักให้เจ้า เจ้าเกิดกลับคำฆ่าพวกเราทิ้ง พวกเราก็จนปัญญา สู้เจ้าเอาศัตรูที่ฆ่าพี่ชายข้ามาให้ข้าเสียยังจะดีกว่า จะได้ดับความแค้นในใจข้าให้สิ้น ถึงตอนนั้นเจ้าจะฆ่าจะแกงก็ตามใจ ข้าจะได้ไปอยู่พร้อมหน้าครอบครัวกับลูกใต้สุสาน"
"เอ้อ เจ้าโกรธแม่หรือไม่?" พูดจบ คิ้วโชยเชียะหันหน้าไปมองกงซุนลวี่เอ้อพลางถาม
ส่ายหน้าร่ำไห้ กงซุนลวี่เอ้อเอ่ยทั้งน้ำตานองหน้า "แม่! เอ้อไม่โกรธแม่เจ้าค่ะ!"