เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 340 คิ้วโชยเชียะ
หุบเขาไร้รัก ภายในโถงใหญ่
เพิ่งจะได้พบหน้าลูกสาวก็ถูกคนแยกจากกันโดยบังคับ คิ้วโชยเชียะเต็มไปด้วยโทสะ มองดูลูกสาวที่ร้องไห้ฟูมฟายพลางตะโกนเรียก หัวใจของนางแทบขาดผึง
แต่ยามนี้บ่าของนางถูกเท้าคนเหยียบไว้จนขยับไม่ได้ จึงร้องว่า “ก็แค่โอสถไร้รักไม่ใช่รึ! ปล่อยข้า ข้าจะให้เจ้า”
พอคำพูดหลุดออกไป เอี้ยก้วยมีสีหน้ายินดี พวกผู้คุ้มกันเขาอูฐขาวก็ชะงักไปด้วยเหมือนกัน พากันหันไปมองอาวเอี้ยงฮงซึ่งนั่งอยู่เบื้องบนโดยไม่รู้ตัว
ในใจอาวเอี้ยงฮงสว่างโล่งขึ้นมา แต่สีหน้ากลับไม่แสดงอาการใด ๆ เลย เอ่ยเสียงต่ำหนักแน่นว่า “ปล่อยนาง”
“ขอรับ”
เท้าของผู้คุ้มกันเพิ่งจะพ้นจากบ่าของคิ้วโชยเชียะ ชั่วขณะต่อมาเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น คิ้วโชยเชียะยืดตัวขึ้นเล็กน้อย ขณะก้มหน้าหันตัวอย่างรวดเร็ว ปากก็ขยับเล็กน้อย แววตาดุร้ายวาบขึ้น
อ้าปากออก ได้ยินเสียง “ป็อก” เบา ๆ