กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 298 รู้แล้วหรือยัง
พอได้ยินเสียงเรียกของตงจั้ง ลู่ชิงก็วิ่งอย่างสดใสร่าเริงไปทางพี่ชายพี่สาว ส่วนลู่เหยาใช้มือน้อยจูงมือแม่นมซุน กระโดดโลดเต้นตามมาติด ๆ
ตอนนี้ก๊วยพู้ออกจากอารมณ์เศร้าโศกมาได้แล้ว เพราะล้วนเป็นชาวยุทธภพ จิตใจไม่ได้เปราะบางถึงเพียงนั้น นางมีใจอยากเข้าใกล้ลู่เหยา แต่ก็ยังรู้สึกกลัวแม่นมซุนที่มีใบหน้าอัปลักษณ์น่าสะพรึงอยู่บ้าง กระทั่งอึ้งย้งเอง ทุกครั้งที่มองไปทางแม่นมซุนก็ยังรู้สึกใจสั่นอยู่เหมือนกัน
นี่คือความรู้สึกตรง ๆ ที่ทุกคนมีต่อแม่นมซุน
แต่ในใจของลู่เหยา หญิงชราที่ทุกคนหวาดกลัวและมีใบหน้าอัปลักษณ์เช่นนี้กลับเป็นยายที่สนิทที่สุดของนาง ใบหน้าซึ่งราวกับผีร้ายนี้ ในใจลู่เหยากลับรู้สึกว่าเป็นใบหน้าที่เมตตาที่สุดในโลก