กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 230 พาลู่หยิ่งลั่วกลับบ้าน
เชิงเขาอูฐขาว
ทุ่งหญ้ากว้างสุดลูกหูลูกตา ริมทะเลสาบสีเขียวมรกตผืนหนึ่ง ระลอกน้ำวิบวับราวริ้วละเอียดบนผืนไหม เรียบเนียนเขียวอ่อน
มองไกลออกไป สีค่อยเข้มขึ้นทีละน้อย จนกลายเป็นสีเขียวแก่
เงยหน้ามองท้องฟ้า เมฆขาวลอยเคลื่อนอย่างเนิบนาบ ก้มมองกลางทะเลสาบเห็นท้องฟ้าอีกผืน เงาเมฆลอยวนเวียนอยู่ ยอดเขาสองฝั่งทอดเงาหงายอยู่ในน้ำ สีเขียวชอุ่มเป็นหนึ่งเดียว แนบเคียงอยู่กับชาวเลี้ยงสัตว์ที่ต้อนฝูงสัตว์อย่างอ่อนโยน
บริเวณใกล้ ๆ มีฝูงวัวแกะเดินผ่านมาเป็นกลุ่ม ๆ เป็นครั้งคราว และจ้องมองตงจั้งกับคนที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น ไม่มีแววหวาดกลัวอยู่ในสายตา