กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 229 ลู่ก้วนยิงคือพี่น้องของข้า
เมื่อเห็นตงจั้งหิ้วตัวลั่วเอ๋อร์ทะยานขึ้นไปบนกำแพงเรือนได้ในพริบตา เอี้ยก้วยก็รีบร้องบอกเขาว่า:
“อาจารย์! เสี่ยวเหยายังสบายดีหรือขอรับ! เราไม่ได้พบกันเสียนาน เหตุใดไม่พักอยู่สักสองสามวันเล่า?”
ตงจั้งฟังเสียงที่ดังมาจากข้างหลังแล้วรู้สึกขำ คิดในใจว่า ยังจะให้พักอีกหลายวัน... อีกครู่เดียวถ้าท่านอาจารย์ปู่ของเจ้าเห็นติงลี่ซึ่งบาดเจ็บสาหัสซ่อนอยู่หลังชายคาเข้า เกรงว่าคงคว้าดาบไล่ฟันฉันเป็นแน่...
“นายท่าน! ข้าน้อยจะพาคนออกติดตามเดี๋ยวนี้!” ผู้คุ้มกันที่รู้งานวิ่งเข้ามาหยุดตรงหน้าอาวเอี้ยงฮงแล้วประสานมือกล่าว