เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 221 ลู่ก้วนยิงมาเยือน
เขาจงหนาน
ในเขตภูเขาด้านหลังตำหนักฉงหยาง ลู่ก้วนยิงและเฉิงเหยาเจียสะพายห่อเล็กไว้บนไหล่ เร่งฝีเท้าเบา ๆ ไปตามทางเล็กบนเขา
“สามี ผู้อาวุโสท่านนี้เป็นผู้ยิ่งใหญ่จากที่ใดกัน เหตุใดข้าถึงไม่เคยได้ยินเจ้าเอ่ยถึงมาก่อน” เฉิงเหยาเจียมองลู่ก้วนยิงที่เดินนำหน้าแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัย
ได้ยินคำว่าผู้อาวุโส ในใจลู่ก้วนยิงก็อดขำไม่ได้โดยไม่รู้ตัว “นิสัยของเขาค่อนข้างแปลก ไม่ค่อยชอบปรากฏตัวในยุทธภพ ยิ่งขัดใจหากมีคนนำชื่อเสียงของเขาไปโพนทะนา ข้าจึงไม่เอ่ยถึง อย่างไรเสียเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”
“อืม”
แม้สามีจะบอกว่าคนนี้ช่วยเหลือได้แน่ แต่เฉิงเหยาเจียก็ยังกลัวว่า ‘ผู้อาวุโส’ ท่านนี้จะปฏิเสธ และยิ่งกังวลว่าจะคบหาด้วยยาก
เพราะเรื่องเร่งด่วน การขึ้นเขาในครั้งนี้เฉิงเหยาเจียจึงไม่ได้กลับสำนักไปคารวะอาจารย์ แต่กลับอ้อมเลี่ยงผ่านตำหนักฉงหยางตรงดิ่งมายังสุสานโบราณ
เวลานี้ใต้เพิงร่มไม้หน้าสุสานโบราณ เมื่อตงจั้งเอ่ยว่ามีแขกมา พวกนางอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองป่าไกล ๆ เห็นเพียงเงาสองสายเคลื่อนผ่านกลางแมกไม้เขียวครึ้มอย่างรวดเร็ว ตรงรี่มาทางนี้ทีเดียว
ตงจั้งใช้สองมือยันเก้าอี้ยาว กระโดดออกจากเพิงร่มไม้อย่างคล่องแคล่ว มองผู้มาแต่ไกลด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม