เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 210 ก๊วยเจ๋งมาเยือน
ดั่งว่า ยิ่งยืนสูง ยิ่งเห็นได้ไกล
ขณะนั้นตงจั้งนอนอาบแดดอย่างเกียจคร้านอยู่บนหลังคากระท่อมของตน พลันเหลือบเห็นเงาราง ๆ หลายร่างแวบหายเข้าไปในแนวเขาด้านหลังสุสานโบราณ ดวงตาจึงหรี่ลงเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นเหาะลอยลงจากหลังคาอย่างแผ่วเบา
เขาเดินเร็วเข้าไปในป่า เอ่ยกับสาว ๆ ที่กำลังฝึกวิชาอยู่หลายนางว่า “มีแขกมา พวกเจ้ากลับสุสานโบราณกันก่อนเถอะ”
ลู่เหยาเก็บกระบี่ยาวแล้วถามด้วยความสงสัยว่า “ใครเหรอ พี่”
ตงจั้งส่ายหน้า พลางครุ่นคิดแล้วตอบว่า “ไม่รู้สิ แต่น่าจะเป็นคนที่รู้จักกันทั้งนั้น”
“อ๋อ~” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สองพี่น้องก็เดินมุ่งไปยังสุสานโบราณ พลางหันกลับมามองเป็นระยะ ๆ
ปกติไม่ว่าทุกคนจะหยอกล้อกันอย่างไร ตงจั้งก็ไม่เคยโกรธ แต่พอเห็นสีหน้าสงบนิ่งดั่งผิวน้ำของเขา สองพี่น้องก็รู้ทันทีว่าพี่ชายตนเอาจริง เขาบอกให้ทุกคนกลับบ้านก็ต้องกลับไปแต่โดยดี ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง
“อันตรายหรือ” เซียวเหล่งนึ่งที่ยืนอยู่ข้างตงจั้งมองแผ่นหลังของสองพี่น้องที่เดินห่างออกไป แล้วเอ่ยถามเสียงเบา
“ไม่มี”