กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 175 กลับมาอยู่พร้อมหน้า
กระท่อมมุงจากหลังน้อยไม่ไกลจากสุสานโบราณ
ตงจั้งยืนหน้าเรือนยิ้มแจ่มใสมองหญิงสาวทั้งหลายเดินอ่อนช้อยมา ส่วนเหล่งนึ่งถูกสองพี่น้องฉุดจูงมาอย่างครึ่งปฏิเสธครึ่งยอม พอใกล้เข้ามา ตงจั้งก็ยิ้มสดใสเอ่ยกับพวกนางว่า “โอ้โห วันนี้ช่างทำให้บ้านข้ามีตามีหน้า ทำให้บ้านข้ามีตามีหน้ายิ่งนัก เร็วเข้า เร็วเข้า ข้าวปลาอาหารทำเสร็จหมดแล้ว”
ได้ยินดังนั้น ลู่ชิงก็เลิกคิ้วงามขึ้น “พี่ ต้องพูดว่า ‘ทำให้บ้านข้ามีหน้ามีตา’ ไม่ใช่ ‘ทำให้บ้านข้ามีตามีหน้า’ นะ”
“เอ่อ...” รอยยิ้มตงจั้งชะงักไปครู่หนึ่ง “ก็เหมือนกันแหละ ก็เหมือนกันแหละ แค่ความหมายนั้นน่ะ”