เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 174 ครอบครัว
ทางเข้าสุสานโบราณ
พอเซียวเหล่งนึ่งกับแม่นมซุนเข้าไปแล้ว สามพี่น้องก็ยืนหัวเราะโง่ ๆ อยู่หน้าปากสุสานอย่างไร้กังวล ไม่รู้มีอะไรน่าขำ บางทีอาจเป็นเพราะได้กลับมาเจอญาติที่ไม่ได้พบเสียนาน แค่หัวข้อเล็กน้อยก็ปลดปล่อยความสุขออกมาได้
ส่วนเซียวเหล่งนึ่งกับแม่นมซุนที่เพิ่งเดินเข้าไปในสุสานได้ไม่นาน ย่อมได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงอย่างไม่เกรงใจใครของคนนอกประตู เหล่งนึ่งอดกลอกตาเบา ๆ ไม่ได้ เจ้าพวกโง่สามคน...
แม่นมซุนยิ้มจากใจพูดกับเหล่งนึ่งที่เดินนำหน้า “สุสานโบราณของเราดูเหมือนไม่ได้ครึกครื้นอย่างนี้มานานแล้วนะ ได้ยินเสียงหัวเราะสดชื่นของสามพี่น้อง ใจของยายก็อดสุขใจขึ้นมามากไม่ได้ เจ้าหนูตงคราวนี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องไม่ปล่อยให้เขาไปอีกแล้ว”
ฟังคำของแม่นมซุนเงียบ ๆ เหล่งนึ่งที่เดินนำหน้าอดยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ แต่ไม่ได้พูดอะไร เดินตรงเข้าทางเดินมืดสนิท นับตั้งแต่คนคนนั้นมา สุสานโบราณมืดครึ้มนี้ก็เหมือนไม่มืดเท่าแต่ก่อน ราวกับมีแสงบางอย่าง และมีความอบอุ่นเล็กน้อย
นอกสุสานโบราณ