เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 120 สุราขอบคุณคนคืนกระบี่
สามวันนี้ตงจั้งพักรักษาบาดแผลอยู่ในเรือนหลังนี้อย่างสบายใจ ยามว่างยังเดินไปตกปลาเล่นริมลำธารเล็กหลังเรือน แม้ตามจริงจะตกไม่เป็นก็ตาม
บาดแผลมียาทาภายนอกและยากินภายในช่วยควบคู่กัน ผนวกกับพลังของวิชาเก้าสุริยันที่ช่วยหนุน บาดแผลจึงค่อย ๆ แข็งตัวและใกล้จะตกสะเก็ดเต็มที บ่ายวันหนึ่งแดดจ้า ตงจั้งนอนตะแคงอยู่ริมน้ำด้วยท่าทางเกียจคร้านเพื่อตกปลา จู่ ๆ ด้านหลังก็มีเสียงฝีเท้าก้าวฉับ ๆ ตรงเข้ามา
“ท่าน สำเร็จแล้วขอรับ”
ตงจั้งเก็บคันเบ็ดแล้วลุกขึ้นนั่ง พลางพูดยิ้ม ๆ ว่า “วันนี้เรากินปลากันเถอะ”
ถ้าจะอาศัยการตกปลาด้วยฝีมือของตงจั้งแล้วล่ะก็ ย่อมไม่มีทางตกปลาได้แน่ สุดท้ายจึงใช้ก้อนหินขว้างปลาทีละตัวจนได้ขึ้นมา ทั้งสองคนไม่ได้กลับเข้าไปในเรือน ก่อกองไฟขึ้นริมลำธารตรงนั้น นำปลามาเสียบไม้ทีละตัวปักไว้ข้างกองไฟ ตงจั้งยิ้มพลางถามลู่ก้วนยิงว่า “ต่อไปเจ้าคิดจะทำอย่างไร”