เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 ฝนเลือดที่ท่าเรือ
ที่ท่าเรือ ฝนยิ่งตกหนักขึ้น ทัศนียภาพไกล ๆ ขาวโพลนไปหมด เม็ดฝนขนาดเท่าเมล็ดถั่วลิสงกระทบร่างดังเปาะแปะ ๆ แม้เป็นเวลากลางวันกลับมืดมิดราวกับใกล้ค่ำ
เวลานี้ริมท่าเรือมีคนยืนเนืองแน่นหลายร้อยคน ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึมเกินบรรยาย ต่างเงียบกริบมองดูชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งคร่ำครวญโดยไม่เอ่ยวาจา
ตงจั้งค่อย ๆ ถอยมายังด้านหน้าของลู่ก้วนยิง ต้องการกระซิบอะไรบางอย่างกับลู่ก้วนยิงแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะฝนตกหนักเหลือเกิน ทุกคนเปียกโชกไปทั้งตัวจนบดบังสายตา จะพูดอะไรต้องตะโกนเสียงดังลั่นจึงจะได้ยิน
พยักมองดูความสูงของโกดังทางซ้ายมือ ตงจั้งคิดคำนวณในใจอย่างเงียบ ๆ เกี่ยวกับเส้นทางหนีต่อไปของลู่ก้วนยิงก็พอมีภาพรวมคร่าว ๆ แล้ว แต่ยังไม่ทันคิดนาน ชางจิ้นเผิงก็ค่อย ๆ วางร่างไร้วิญญาณของถานซื่อลง เส้นเอ็นที่คอปูดโปนอย่างดุร้าย แหงนหน้าคำรามใส่ฟ้า
“ไอ้หนูทั้งหลาย!!!”
“ขอรับ!!”
“ล้างแค้นให้พี่ใหญ่พี่รอง!! ฟันมันให้ตาย!!” ชางจิ้นเผิงชี้ดาบม้าในมือตรงไปที่ตงจั้งพร้อมคำราม
“ฆ่า!!!”
ลูกพรรคคลองใหญ่กัดฟันแน่นกำดาบเหล็กในมือกรูเข้าใส่ตงจั้งและลู่ก้วนยิงเพื่อฟันแหลก และพร้อมกับเสียงคำรามของชางจิ้นเผิง การต่อสู้รอบใหม่ก็เริ่มขึ้น