เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ลี้มกโช้ว
คืนนั้น ตงจั้งก็ยังลงจากเขาไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง ผู้คนในสุสานโบราณไม่มีใครสังเกตว่าเขาหายไปตั้งแต่เมื่อใด
ตอนกลางวัน หลังจากเซียวเหล่งนึ่งกลับมาจากการพูดคุยกับตงจั้งในป่า นางก็มีอาการใจลอยตลอดเวลา ระหว่างสอนสองพี่น้องก็ยังเหม่ออยู่บ่อยครั้ง หลายครั้งต้องให้ลู่เหยาร้องเรียกเสียงดังหลายหนจึงจะดึงนางกลับมาได้
พอถึงเวลากินข้าว สองพี่น้องถึงได้รู้ว่าพี่ชายของตนหายไป ร้อนใจจนวิ่งวุ่นไปทั่วเพื่อตามหา เซียวเหล่งนึ่งเพียงแต่เงียบมองดูพวกนางตะโกนเรียกไปทั่วทั้งภูเขา โดยตนไม่เอ่ยอะไรสักคำ
แม่นมซุนที่อยู่ข้างกายเซียวเหล่งนึ่งมองคุณหนูที่สงบผิดปกติ ก็อดถามไม่ได้ว่า “คุณหนูเจ้าคะ ท่านรู้เรื่องอะไรอยู่หรือไม่”
เซียวเหล่งนึ่งส่ายหน้า “ไม่รู้ ไปเรียกพวกนางกลับมาเถิด เรากินข้าวกันเถิด”