กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 74 เหล่งนึ่ง
ภายในห้องหิน ตงจั้งกับลู่ชิงสองพี่น้องต่างยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลัง มองดูการ ‘แสดง’ ขั้นเทพของเสี่ยวเหยา
“เอ้า เด็กดี อย่าร้อง อย่าร้อง ยายอยู่นี่แล้ว”
เมื่อเห็นหางตาของเสี่ยวเหยาค่อย ๆ ชื้นน้ำตา แม่นมซุนก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไป นั่งลงที่ขอบเตียงแล้วเอื้อมมือลูบศีรษะน้อยของเสี่ยวเหยา
ลู่เหยาก็ค่อย ๆ ‘ฟื้น’ ขึ้นมา พอลืมตาเห็นแม่นมซุนหน้าตะปุ่มตะป่ำก็ตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ครั้นหางตาเหลือบเห็นตงจั้งกับพี่สาวยืนอยู่ด้านหลัง จึงซุกหัวเข้าในอ้อมกอดของแม่นมซุนแล้วพูดเสียงสะอื้นว่า
“ยายจ๋า เสี่ยวเหยาคิดถึงพ่อกับแม่แล้ว”
“เด็กดี มาเล่าให้ยายฟังหน่อย ยายจะช่วยเจ้าออกหน้าเอง”
แม่นมซุนลูบขยี้ศีรษะน้อยของลู่เหยาเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา