กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 173 ภูผาล้มป่วย สรรพสัตว์ตื่นตระหนก
“ผู้ใดพูดน่ะ”
ลู่เฉินโจวออกไปบังด้านหน้านั่วเป่าไว้ พาดกระบี่ยาวตรงหน้าอก
ทว่าดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นกลับมิได้เขยิบเข้าใกล้มาอีก
ถัดจากนั้นไม่นาน เสียงสวบสาบก็ดังขึ้นรอบทิศทาง
ใบไม้ร่วงร่วงหล่นเต็มพื้น
ผืนป่าเขียวขจีอันอุดมสมบูรณ์ดั้งเดิม บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสีเหลืองรวดเร็วต่อหน้าต่อตาพวกเขา
ใบไม้ใบหนึ่งปลิวไหวลงมาจากบนต้น ร่วงสู่กลางฝ่ามือของนั่วเป่า
บนแผ่นใบปรากฏใบหน้าเหี่ยวย่นยับยู่ขึ้นมาหน้าหนึ่ง
“เจ็บ……”