กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 157 องค์ชายเป่ยตี๋ขอรับน้องสาว
“พานั่วเป่ากลับไปบวงสรวงสวรรค์รึ”
เสิ่นหลานจือฟังจบ โทสะพุ่งพรวดชักดาบออกมาทันที
“เขาบังอานนัก!”
เจียงชิงซานก้าวออกมารับหน้าแทนบุตรี สายธนูถูกน้าวยืดจนตึงเปรี๊ยะ
“เฮ่อเหลียนเลี่ย หากราชสำนักเป่ยตี๋ของพวกเจ้าบังอาจแตะต้องเส้นผมของบุตรีข้าอีกแม้นเส้นเดียว ข้าจะนำทัพไปบดขยี้กระโจมหลวงของพวกเจ้าด้วยตัวเอง!”
เฮ่อเหลียนเลี่ยมิได้เอ่ยโต้แย้ง
เขามองดูค่ายทหารที่พังพินาศจากการบาดเจ็บและล้มตาย แล้วหันไปมองฝูงแกะศึกที่กำลังแทะหญ้าแห้งเหี่ยว สีหน้าหมองคล้ำดูแย่ยิ่งกว่ากลืนก้อนหินลงท้อง
“มิใช่คำสั่งของเสด็จพ่อข้า”
“เช่นนั้นก็เป็นคนของเสด็จพ่อเจ้าที่ออกคำสั่ง” ลู่เฉินโจวเอ่ยเสียงเย็น “พวกเจ้าตั้งใจจะจับตัวนั่วเป่ามาตั้งแต่แรกแล้ว”