กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 152 องค์ชายเป่ยตี๋ก็อยากจับตัวนั่วเป่า
เสียงฝีเท้าภายในท้องภูเขาดังกดเขยิบเข้ามาใกล้ทุกที
เจียงชิงซานยกหัตถ์ขึ้น ทุกคนพลันบีบวงล้อมกระบวนทัพ ล้อมเกวียนเสบียงไว้ตรงกลางทันที
ฝูงม้าป่าก็เริ่มแตกตื่นว้าวุ่นเช่นกัน
ม้าสีพลาตเลียใช้หัวดุนนั่วเป่าเบา ๆ ร้อนใจจนพ่นลมหายใจฟืดฟาดไม่หยุด
นั่วเป่าจับแผงคอของมันไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบา “ม้าม้าบอกว่า ข้างในมีคนตัวเหม็น ๆ อยู่เจ้าค่ะ”
เจียงเสี่ยวหม่านกลืนน้ำลายลงคอ “เป็นคนเกราะดำแบบเมื่อครู่นี้หรือเปล่า”
“ไม่เหมือนกันขอรับ” นั่วเป่าสั่นหัว “บนตัวพวกเขามีกลิ่นขนแกะ แถมยังมีกลิ่นควันควันด้วย”
โจวเถี่ยจู้สีหน้าทึมทึบลง “ทหารม้าเป่ยตี๋”
ลู่เฉินโจวมองไปยังนายพลเกราะเงินที่ถูกเจียงสือโถวกดลงกับพื้น “เจ้าคือเผ่าราชันเป่ยตี๋หรือ”