กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 126 บุตรพรานล่าสัตว์สอบได้ที่หนึ่ง
ยามขุนนางเกษตรจ้าวถูกคุมตัวเข้ามาในโถง ในอ้อมอกยังคงปกป้องสิ่งของห่อนั้นไว้แน่น
นั่วเป่าชี้ไปที่เขา แล้วร้องตะโกนด้วยน้ำเสียงใสซื่อ “ยังขโมยสมุดภาพที่นั่วเป่าใช้วาดเป็ดไปด้วย!”
ขุนนางเกษตรจ้าวใบหน้าถอดสี รีบคุกเข่าลงทันใด “ฮ่องเต้ กระหม่อมไม่ได้ขโมยขอรับ! นี่เป็นของส่วนรวมของกรมเกษตร เป็นต้นกล้าพันธุ์ของราชสำนักขอรับ!”
เจียงเยี่ยนอันเอ่ยเสียงเย็น “ต้นกล้าพันธุ์ของราชสำนัก เหตุใดจึงไปอยู่ในห้องหนังสือ ณ เรือนส่วนตัวของท่านได้? เหตุใดบนสมุดบันทึกแม้แต่ชื่อของน้องชายข้าก็ยังแก้ให้ออกไม่หมดเล่า?”
“เจ้าเด็กชนบทอย่างเจ้า จะไปเข้าใจเรื่องการเกษตรอันใด!” ขุนนางเกษตรจ้าวขบฟัน “มันภูเขาเป็นสิ่งที่กระหม่อมนำพาผู้คนทดลองปลูกขึ้นมา ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับหมู่บ้านชิงสือของพวกเจ้า!”
นั่วเป่าโมโหจนแก้มพองโต “ท่านโกหก! เด็กมันภูเขาบอกว่า พี่ใหญ่กับท่านปู่ท่านย่าในหมู่บ้านเป็นคนปลูกต่างหากล่ะ!”
ฉินปู้กุยด่าทออยู่ข้าง ๆ “ขโมยความดีความชอบแล้วยังกล้าปากแข็ง เฒ่าชราผู้นี้มีชีวิตมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยพบผู้ที่มีใบหน้าหนาปานนี้เป็นครั้งแรก”
ฮ่องเต้ยื่นหัตถ์ “นำสิ่งของในอ้อมอกของเขาออกมา”