กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 125 พี่ใหญ่จะไปสำนักศึกษาประจำแคว้น ครอบครัวยากจนก็เชิดหน้าชูตาได้
“ลายมือเหมือนของข้า?”
สีหน้าของเจียงเยี่ยนอันพลันเย็นชาลงทันที
นั่วเป่าอ้าปากน้อย ๆ เป็นวงกลม “มีคนขโมยตัวอักษรของพี่ใหญ่หรือ?”
ฉินปู้กุยด่าทอเร็วกว่าผู้ใด “เจ้าหนูขุดดินคิดบัญชีไร้ยางอาย! แย่งมันภูเขาของนั่วเป่า แถมยังขโมยตัวอักษรของเยี่ยนอันอีก ทำไมไม่เอาหนังหน้าไปทาผนังเสียเลยล่ะ?”
ฮ่องเต้สีหน้าเขียวคล้ำ “ถ่ายทอดราชโองการ เรียกเวินเฮ่อเหนียนเข้าวัง!”
ขันทีรับใช้รีบกราบทูล “ท่านเวินรออยู่นอกประตูวังแล้วขอรับ”
ชั่วครู่ต่อมา เวินเฮ่อเหนียนก็เดินทางมาถึงโถงตำหนักด้วยสภาพฝุ่นจับเต็มตัว แม้แต่ชายเสื้อขุนนางก็ยังเปรอะโคลน
ทันทีที่เขาเข้ามาก็คุกเข่าลง “ฝ่าบาท หม่อมฉันมีความผิด ที่มาช้าไปก้าวหนึ่ง”
ฮ่องเต้ตรัสเสียงหนัก “ว่ามา”