กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 119 กองทัพเป็ดเปิดฉากโซ้ย!
“เสิ่นเป่าจูหรือ”
ไม้กวาดในมือของเสิ่นหลานจือดังกะลั่วะ ตกปลิวลงบนพื้น
นางเพิ่งจะตบแมลงในแปลงนา ปลายแขนเสื้อเปรอะเปื้อนคราบโคลน บนใบหน้าก็มีคราบเถ้าถ่าน ทว่าในยามนี้ แววตากลับหนาวเหน็บยิ่งกว่าคมดาบ
“ยื่นมือมาถึงหมู่บ้านชิงสือแล้วหรือนี่”
กั๋วกงพิทักษ์แผ่นดินกำจดหมายลับแน่น ข้อนิ้วขาวซีด “ดี ดี ยิ่งนัก ซูซื่อยังไม่ทันได้คิดบัญชีให้สะท้าน สตรีที่ดีที่นางอบรมสั่งสอนออกมาก็มาก่อเภทภัยแก่ธัญพืชอีกแล้ว”
โจวว่านเหนียนโมโหจนหนวดเครือสั่นพั่บๆ “ท่านกั๋วกง หมู่บ้านเราไปล่วงเกินใครเข้าหรือขอรับ นางเสวยสุขกินดีอยู่ดีอยู่ในเมืองหลวง เหตุใดจึงยังตามมาพยาบาทธัญพืชในผืนดินของพวกเราอีก”
เจียงเยี่ยนอันเอ่ยเสียงเย็น “เพราะหากธัญพืชของหมู่บ้านชิงสือเก็บเกี่ยวได้ผลอุดมสมบูรณ์ นั่วเป่าก็จะมีความชอบ มีคนไม่อยากให้นั่วเป่ามีความชอบ และไม่อยากให้ฝ่าบาทแพร่ขยายธัญพืชผลผลิตสูง”
ฉินปู้กุยส่งเสียงจิ๊ปากทีหนึ่ง “เยี่ยนอัน สมองของเจ้านี่ใช้ได้เลยนะ ผู้เล่าเรียนด่าคนไม่เอ่ยคำหยาบ ทว่าแทงแทงใจดำทุกคำ”
เจียงเยี่ยนอันเม้มริมฝีปาก “ท่านปู้ฉิน ยามนี้ไม่ใช่เวลามาเอ่ยชมข้าขอรับ”