กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 117 นั่วเป่าจะกลับหมู่บ้านไปช่วยเสบียง
“หมู่บ้านชิงสือรอไม่ได้เจ้าค่ะ!”
นั่วเป่าร้อนใจจนลื่นไถลลงจากอ้อมอกของเสิ่นหลานจือ รองเท้าคู่เล็กเกือบจะหลุดไปข้างหนึ่ง
เสิ่นหลานจือรีบสวมกอดนางไว้แน่น “เจ้าช้าหน่อย! ถึงจะร้อนใจเพียงใดก็หกล้มไม่ได้!”
นั่วเป่าน้ำตาคลอเบ้า “ท่านแม่ ธัญพืชจะถูกพวกแมลงกินจนหมดแล้วนะเจ้าคะ ท่านปู้ใหญ่บ้านจะร้องไห้ โจวอาผอจะหิวท้อง กิ๊บเป็ดน้อยก็ไม่มีข้าวข้าวกินแล้วเจ้าค่ะ”
ฮองเฮาเพิ่งจะถอนหายใจยาวได้คำหนึ่ง ก็เอ่ยทันที “เด็ก ๆ เตรียมรถม้า!”
สีหน้าของราชครูเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “ไม่ทันการณ์ จากเมืองหลวงถึงหมู่บ้านชิงสือ ควบม้าเร็วก็ยังต้องใช้เวลาหลายวัน พอตั๊กแตนลง ชั่วคืนเดียวก็กัดกินจนเกลี้ยงแปลงแล้ว”
กั๋วกงพิทักษ์แผ่นดินกัดฟัน “ส่งทหารคินโงะเว่ยไปอารักขา ผลัดเปลี่ยนม้าตามทาง!”
ฉินปู้กุยร้อนใจจนกระทืบเท้า “เปลี่ยนม้าจะมีประโยชน์อันใด! พวกแมลงมันไม่รอพวกเราเสียหน่อย!”