กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 83 ในภูเขาหมอกทมิฬมีคนร้องไห้ นั่วเป่าตกลงไปในถ้ำแล้ว
“ไปไม่ได้”
เสิ่นหลานจือตระกองกอดนั่วเป่าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ขอบตาแดงระเรื่อ
“ภูเขาหมอกทมิฬฟังดูไม่ใช่สถานที่ที่ดีเลย นั่วเป่าอายุแค่สามขวบครึ่ง ไปไม่ได้เด็ดขาด!”
นั่วเป่าสวมกอดลำคอของท่านแม่ ใบหน้าน้อย ๆ ยื่นไปถูไถ
“ท่านแม่ นั่วเป่าไม่วิ่งเล่นส่งเดชหรอกเจ้าค่ะ แต่ภูเขาเจ็บปวด มีคนกำลังร้องไห้”
น้ำตาของเสิ่นหลานจือแทบจะร่วงโปรยลงมา “เช่นนั้นก็ให้เด็กน้อยอย่างเจ้าไปช่วยไม่ได้อยู่ดี”
เหยียนโส่วอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเช่นกัน “เรื่องนี้มอบให้ทางการจัดการ เถอะ นายอำเภอผู้นี้จะเกณฑ์ทหารไปค้นหาบนภูเขา”
ฉินปู้กุยแค่นเสียงเย็นชา “รอเจ้าเกณฑ์ทหาร อาจารย์ปู่ก็คงหนีหายไปไร้ร่องรอยนานแล้ว อีกอย่าง หมอกทมิฬมีพิษ ทหารทั่วไปเข้าไปก็เท่ากับไปมรณา”
สีหน้าของเหยียนโส่วอี้ดูย่ำแย่นัก