กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 47 เพื่อช่วยท่านพ่อ ก้อนนมน้อยต้องลุยถ้ำพยัคฆ์
“เจ้าห้ามไป!”
เจียงชิงซานเพิ่งดุดเลือดเสร็จ คำแรกที่เอ่ยก็คือดุนั่วเป่า
นั่วเป่าถูกดุจนไหล่เล็ก ห่อลง น้ำตายังแขวนอยู่ที่ขนตา แต่มุมปากเล็กกลับดื้อรั้นยิ่งนัก “ท่านพ่อดุนั่วเป่า นั่วเป่าก็จะไปเจ้าค่ะ”
เสิ่นหลานจือตระกองกอดนางแน่น “นั่วเป่า ในเขายามนี้อันตราย ท่านแม่ไปเอง”
“เจ้าก็ห้ามไป” เจียงชิงซานใบหน้าขาวซีด แต่น้ำเสียงกลับแข็งกร้าว “ใครก็ห้ามไปทั้งนั้น”
ฉินปู้กุยโทสะแล่นจน ตบหีบโอสถ “ยามนี้เวลาใดแล้วยังอวดดีอีก? หญ้าอัคคีหยางเติบโตในรอยแยกหินร้อน เขตนอกมหาภูผาสิบหมื่นมีเพียงที่เดียวที่อาจจะมี อยู่ใกล้ถ้ำเก่าพยัคฆ์ทมิฬ”
โจวว่านเหนียนสูดหายใจลึก “ถ้ำพยัคฆ์? นั่นมิใช่สถานที่เกิดภัยพยัคฆ์ที่ที่ว่าการอำเภอติดประกาศไว้หรือ?”
จ้าวต้าหนิวใบหน้าซีดเผือด “สถานที่แห่งนั้นข้าเคยฟังท่านพ่อพูด ผู้ที่เข้าไปมีไม่กี่คนที่ได้ออกมา”