กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 41 จิ้งจอกขาวดมกลิ่น มือโหดแท้จริงคือคนกันเอง
ผ้าสีดำบนกรงเล็บอินทรีทองยังคงมีโลหิตหยดไหล
โจวว่านเหนียนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “โค่นต้นไม้หรือ โค่นต้นไม้ที่ใด”
นั่วเป่าตระกองกอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กแน่น ใบหน้าเล็กเครียดเกร็งจนพองกลม “จินชื่อบอกว่า ตรงสุดทางเดินบนภูเขา คนชั่วถือดาบเล่มใหญ่ โค่นต้นไม้จนร้องไห้แล้วเจ้าค่ะ”
เจียงชิงซานคว้าธนูขึ้นมาทันที “ไป”
“รอก่อน” ฉินปู้กุยเอ่ยรั้งเขาไว้ “ขาของเจ้าเพิ่งจะอุ่นขึ้นบ้าง อย่าฝืนเลย”
เจียงชิงซานปรายตามองเขา “มีคนมายุ่งกับภูเขาของนั่วเป่า ข้าจะไม่ไปหรือ”
เสิ่นหลานจือรวบนั่วเป่าเข้ามาไว้ในอ้อมอก “ข้าก็จะไปเช่นกัน”
เจียงชิงซานขมวดคิ้ว “หลานจือ เจ้าพาลูกอยู่บ้านเถิด”
เสิ่นหลานจือย้อนคว้าขวานข้างประตูขึ้นมา “เจ้าพูดอีกทีรึ”