กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 17 น้ำใต้ดินในที่รกร้างส่งเสียงปุดๆ
“นั่วเป่า เจ้าอย่าวิ่งไปทางนั้น!”
เสิ่นหลานจือวิ่งตามมาถึงริมที่ดินร้าง เห็นลูกสาวพุ่งหัวทลายเข้าไปในหญ้าแห้งสูงถึงเอว ด้วยความร้อนใจจนน้ำเสียงเปลี่ยนไป
“ตรงนั้นมีแต่หิน หากหกล้มขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
นั่วเป่าย่อเข่าลงบนพื้น มือน้อยๆ แหวกชั้นดินเยือกแข็งออก นำใบหูแนบลงกับพื้นดิน
“ปุดๆ ปุดๆ”
นางได้ยินว่ามีสิ่งใดบางอย่างกำลังพูดคุยอยู่ใต้ดิน
มิใช่ลมภูเขา และก็มิใช่พฤกษา
หากแต่เป็นน้ำ
“น่านน้ำอยู่ข้างล่าง”