ตอนที่ 2 หมูป่าใหญ่ก้มหัวเรียกว่าบรรพชน

ตอนที่ 2 หมูป่าใหญ่ก้มหัวเรียกว่าบรรพชน

นั่วเป่านั่งยอง ๆ อยู่หน้ารอยแยกหิน มองดูรากฝอยสีขาวอวบอ้วนไม่กี่รากเหล่านั้น

รากฝอยยังคงสั่นไหว

“ช่วยข้าด้วย เจ้าบรรพชนน้อย ข้าถูกหินทับมา 30 ปีแล้ว ทับต่อไปต้องแบนแน่ ๆ!”

ใบหน้าน้อย ๆ ของนั่วเป่าร้อนผ่าวจนเป็นสีแดงระเรื่อ เอ่ยถามด้วยเสียงใส ๆ ว่า “เจ้าพูดได้ด้วยหรือ”

“พูดได้ ๆ ๆ! สิ่งที่มีปราณวิญญาณในภูเขาล้วนพูดได้ทั้งนั้น มีเพียงพวกมนุษย์อย่างพวกเจ้าที่ไม่ได้ยิน” โสมภูผาเฒ่าร้อนใจจนรากฝอยโบกสบัดไปมา “แต่ท่านได้ยิน ท่านรีบช่วยข้าเร็ว!”

หมูป่าใหญ่ขยับเข้ามาใกล้ ส่งเสียงฮึดฮัดคำหนึ่ง “ตาแก่โสม เจ้าอย่ามาหลอกบรรพชนของข้า เจ้าเจ้าเล่าถึงเพียงนั้น ผู้ใดจะไปทับเจ้าได้ถึง 30 ปี”

โสมภูผาเฒ่าโกรธจัด “เจ้าหมูโง่นี้จะไปรู้อะไร! ตอนนั้นหินทมิฬร่วงลงมา ข้าวิ่งช้าไปครึ่งก้าว! หากไม่ใช่เพราะข้าฝั่งรากลึก มีหรือจะไม่ถูกทับจนกลายเป็นโสมบดไปนานแล้ว!”

นั่วเป่าได้ยินคำว่า “โสมบด” คิ้วเล็ก ๆ ก็ขมวดเข้าหากัน

“ไม่เอาเป็นโคลนนะ”