เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 293 ที่นี่คือเขตแดนของเจ้าชายโคลิน
แนะนำแบบสุ่ม:
ทวีปเจียน่า เทือกเขาบันไดตะวันฉาย
เมื่อหยาดฝนหยดสุดท้ายร่วงจากขอบฟ้า ท้องฟ้าขมุกขมัวก็กลับมาแจ่มใสในที่สุด พายุคลั่งที่โหมกระหน่ำมาตลอดเจ็ดวันก็สงบลงเสียที
แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดลงบนยอดเขาของเทือกเขาบันไดตะวันฉาย ผาหินแตกระแหงผืนใหญ่สะท้อนแสงสีทองปนแดง ราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น
แต่คนเผ่าคำรามวายุรู้ดีว่า วันคืนอันบ้าคลั่งเหล่านั้นไม่มีทางไร้ความหมาย
อู๋หย่าหน่า ผู้พยากรณ์แห่งเผ่ากระแสน้ำ หลับตายืนอยู่ริมหน้าผา ปีกจมูกขยับเล็กน้อย ก่อนสูดลมหายใจลึก
“ข้าได้กลิ่นทะเลที่กว้างใหญ่กว่าเดิม” นางกล่าวเสียงแผ่ว
ผ้าคลุมด้านหลังพลิ้วไหวเบา ๆ ตามสายลม เปลือกตาที่ประดับลวดลายเกล็ดสีครามทะเลค่อย ๆ เปิดขึ้น จับจ้องไปยังสุดขอบทางเหนือ
“ถ้าได้กลิ่นแล้วก็รีบไปเสียสิ” อูเออร์เจียพึมพำอย่างหงุดหงิด พลางคว้าเนื้อหนูตากแห้งที่แข็งจนแทบกระด้างมากัดคำหนึ่ง “อาหารของพวกเรามีไม่มาก เลี้ยงคนทั้งเผ่าของเจ้าไม่ไหวหรอก”