เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 247 โรคระบาด? กบฏ!
ป้อมเฮยเฟิง ชุมชนก็อบลินยังคงเป็นเช่นทุกวัน กลิ่นโลหะกับน้ำมันเครื่องอบอวลในอากาศ ปล่องควันของโรงงานพ่นควันดำโขมงไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน ราวกับกล้องยาสูบที่ผู้คุมงานคาบไว้ในปาก
ก็อบลินจับกลุ่มเดินขวักไขว่ไปตามตรอกแคบ ๆ เหยียบย่ำพื้นโคลน วิ่งวุ่นไปมาระหว่างโรงงานกับเขตที่พักอาศัย
ที่นี่แม้ยากจน แต่ก็สงบมั่นคง
นับตั้งแต่สนิกเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าคณะกรรมการชุมชนก็อบลิน ระเบียบในชุมชนก็ค่อย ๆ เข้าที่ กระท่อมในชุมชนไม่รั่วลมและไม่รั่วฝนอีกต่อไป เหล่าแรงงานก็อบลินต่างเต็มใจทำงานอย่างขยันขันแข็ง ทั้งยังมีงานให้ทำ
ผู้ที่ใช้ชีวิตได้ไม่เลวไม่ได้มีเพียงก็อบลิน แน่นอนว่ารวมถึงสนิก ผู้มีความดีความชอบสูงสุดด้วย
จอมมารไม่เคยปฏิบัติต่อบริวารอย่างขาดตกบกพร่อง โดยเฉพาะบริวารที่มีความสามารถ
สนิกคิดว่าตัวเองย่อมจัดอยู่ในประเภทหลังอย่างไม่ต้องสงสัย
แม้เขาจะไม่เคยไปเขาวงกตในเขตเล่ยหมิง แต่ด้วยความโปรดปรานจากท่านจอมมารและงบประมาณก้อนโตที่จัดสรรให้คณะกรรมการชุมชน เขาก็ใช้ชีวิตในป้อมเฮยเฟิงได้ไม่ด้อยไปกว่าเหล่า ‘ไอ้ขี้ขลาด’ แล้ว—ไม่เพียงใช้เบียร์แทนน้ำดื่ม ถึงขั้นใช้เบียร์บ้วนปากด้วย ขาดก็แค่ลงไปว่ายน้ำในโรงนาแล้วแช่ตัวในถังเหล้าเท่านั้น
เอาเข้าจริง ไม่ใช่ว่าเขาทำไม่ได้หรอก เพียงแต่ความคิดยังไถลไปไม่ไกลพอ แนวคิดเก่า ๆ ที่ว่าอะไรประหยัดได้ก็ประหยัดยังแก้ไม่หาย