เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 ความพยายามครั้งหนึ่ง
ราตรีค่อย ๆ ลึกลง สายลมยามค่ำคืนก็พัดเย็นขึ้นเรื่อย ๆ
เมื่อเห็นเกล็ดหิมะเริ่มโปรยลงมาจากฟ้าอีกครั้ง ผู้คนที่นั่งล้อมกองไฟพูดคุยกันอย่างออกรสต่างก็เร่งมือกินอาหาร จัดการซุปฟักทองที่เหลืออยู่จนหมดในเวลาไม่นาน จากนั้นก็คืนช้อนกับชาม แล้วรีบหลบเข้าไปในบ้านที่กันลมกันหิมะได้
เมื่อกองไฟบนลานโล่งมอดดับ ควันหุงหาอาหารที่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือเมืองเป่ยเฟิงก็ค่อย ๆ จางหายไปด้วย
ผู้คนที่ทำงานมาทั้งวันต่างข่มตาหลับไปพร้อมกับความหวังอันงดงามต่อวันพรุ่งนี้ ท่ามกลางเสียงกรนที่ดังสลับกันเป็นระยะ
ส่วนเหล่าทหารโครงกระดูกในมหาสุสานนั้นตรงกันข้ามกับผู้คนที่หลับสนิท พวกเขาไม่มีความคิดจะนอนเลยแม้แต่น้อย
ไม่เพียงเท่านั้น
ในฐานะพวก “นกฮูกกลางคืน” พอตกค่ำ พวกเขากลับกระปรี้กระเปร่ากว่าตอนกลางวันเสียอีก ถึงขั้นไม่มีแผนจะพักสักครู่ด้วยซ้ำ
ในเวลาเดียวกับที่กองไฟประปรายมอดดับ เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นภายในเตาถลุงเหล็กสูงที่ก่อด้วยอิฐแดง แทนที่แสงจากกองไฟด้วยแสงที่ร้อนแรงและเจิดจ้ายิ่งกว่า
ภายใต้การขับเคลื่อนของอักขระยมโลก อากาศภายนอกเตาถูกอัดเข้าไปข้างในอย่างต่อเนื่อง คลุกเคล้าเข้ากับถ่านหินร้อนจัดอย่างทั่วถึง