เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 25 ชาวมารที่อาศัยอยู่ในโลกมนุษย์
บนร่างของเธอพันผ้าม่านผืนหนึ่งไว้คล้ายเสื้อผ้า รอยเย็บปะชุนพวกนั้นชวนให้กังวลว่าจะขาดผึ่งออกมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เส้นผมสีดำขลับยาวสยายบดบังท่อนบนที่ผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูก ปลายหูที่ตั้งชันขึ้นมีขนอ่อนสีชมพูจางๆ อยู่ด้านใน
ที่หลัวเหยียนมองเห็นได้ชัดเจนขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะเขาตาดีอะไรนักหนา แต่เป็นเพราะโยวโยวที่กำลังตื่นเต้นยื่นหน้าเข้าไปใกล้เกินไป จนกล้องแทบจะกระแทกใส่หน้าของเจ้าแมวป่าตัวน้อยตัวนี้อยู่แล้ว
ดูออกเลยว่าเธอหิวโซจริงๆ ทั้งจิตใจจดจ่ออยู่แต่กับของกิน จนกระทั่งอันเดดที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมก็ยังรับรู้ไม่ได้เลยสักนิด
อีกอย่าง
เจ้านี่เป็นชาวมารอย่างไม่ต้องสงสัย—ประชากรขององค์เทพมารที่พลัดพรากมาอยู่ข้างนอก
วิธีแยกแยะระหว่างชาวมารกับครึ่งอสูรนั้นง่ายมาก นั่นคืออย่างหลังจะเหมือนสัตว์ป่ามากกว่า ส่วนอย่างแรกจะเหมือนมนุษย์ดัดแปลงที่ผสานเอาลักษณะเด่นบางส่วนของสัตว์ป่าเข้ามาเสียมากกว่า
หลัวเหยียนไม่เข้าใจว่าทำไมใจกลางโลกมนุษย์ถึงมีประชากรของนรกอยู่ได้ แต่พอคิดอีกที มนุษย์อย่างเขายังได้ใบประกาศนียบัตรจบการศึกษาจากสถาบันจอมมารมาแล้ว การที่ราชอาณาจักรไลเอนจะมีชาวมารเพ่นพ่านอยู่ก็ดูไม่ได้เกินจริงขนาดนั้นมั้ง?
เพียงแต่เมื่อเห็นท่าทางกินอย่างมูมมามของเจ้านี่แล้ว หลัวเหยียนก็นึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าชาวมารที่อาศัยอยู่ในโลกมนุษย์นั้นมีสภาพความเป็นอยู่อย่างไร