เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 ปีศาจทั้งหลายไปสอบเข้าราชการกันหมด เหลือแค่มนุษย์อย่างผมที่ต้องเป็นจอมมาร
เย็นวันนั้น หลังคาทั่วทั้งสถาบันจอมมารเต็มไปด้วยขี้ค้างคาวสื่อสาร
แต่ก็ต้องขอบคุณเรื่องนี้ วันนี้พวกอิมป์เลยไม่ได้บุกถล่มโรงอาหารบุฟเฟต์ในเขตหอคอยตะวันตก ต่างพากันยุ่งอยู่กับการเขียนจดหมาย
หลัวเหยียนเข้าเรียนที่นี่มาสามปี ในที่สุดก็มีโอกาสได้ลิ้มลองสเต๊กเนื้อลูกตาของมิโนทอร์ย่างถ่านในตำนาน
พูดตามตรง รสสัมผัสนี่ไม่มีอะไรให้ติ ต้องใช้คำว่าเลิศเท่านั้นถึงจะบรรยายได้
แต่จะว่าไปแล้ว ศาสตราจารย์เออร์นอสจะไม่ถือสาหรือ? ตามบันทึกในหนังสือ ปีศาจแห่งความหวาดกลัวตนแรกดูเหมือนจะเกิดจากมิโนทอร์ที่ ‘เลื่อนขั้นเป็นปีศาจ’ ไม่ใช่หรือไง?
หลัวเหยียนลองนึกภาพว่ามีคนยกเนื้อลิงย่างสุกมาวางตรงหน้า แค่นึกก็ทำเอาความอยากอาหารที่กำลังพุ่งพล่านหายวับไปหมด
อีกฟากของโต๊ะ อิกถือจานผักตุ๋นถั่วเปลือกแข็งมานั่งลงตรงข้ามหลัวเหยียนอย่างระมัดระวัง เขาสวดภาวนาก่อนอาหารเสร็จแล้วจึงหยิบส้อมขึ้นมา
หมอนี่คงเป็นปีศาจชั้นสูงที่สุภาพกับเขาที่สุดในสถาบันจอมมารทั้งแห่งแล้ว
น่าเสียดายที่เป็นผู้ชาย