เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 1 ฉันชื่อหลัวเหยียน เรียนอยู่ที่สถาบันจอมมาร
ห้องเรียนชวนขนหัวลุกเต็มไปด้วยเครื่องทรมาน ปีศาจหน้าตาน่าเกลียดยืนอยู่หลังโต๊ะบรรยายหินสีดำ
เขาชื่อเออร์นอส เป็นปีศาจแห่งความหวาดกลัวระดับเพชร (ระดับ VII) บนศีรษะมีเขาวัวกระทิงขนาดใหญ่สองข้าง ดูราวกับสัตว์ป่าที่เดินสองขาได้
ร่างสูงใหญ่ของเขาถูกคลุมด้วยเสื้อคลุมสีแดงชาด ดวงตาสีแดงเข้มใต้เงาหมวกส่งประกายดุร้ายน่าสะพรึงกลัว
ส่วนกระดานดำด้านหลังเขานั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง บนกระดานมีข้อความเขียนด้วยชอล์กอย่างลวก ๆ ว่า—
วิธีทรมานมนุษย์อย่างมีประสิทธิภาพ และเก็บเกี่ยวพลังแห่งความหวาดกลัวจากเสียงกรีดร้องของพวกเขา
“ความหวาดกลัวกับการยั่วยวนไม่เหมือนกัน แต่แก่นแท้กลับเหมือนกัน... แหล่งพลังของเราคือศรัทธาของผู้คน ผู้ศรัทธาของเราไม่สรรเสริญเรา แต่พวกเขาหวาดผวาเราทุกวัน และแท้จริงแล้วนั่นก็คือการภาวนาอย่างหนึ่ง”
“เพราะฉะนั้น ผู้ศรัทธาที่ตายไปแล้วจึงไม่มีความหมาย มีแต่ผู้ศรัทธาที่ยังมีชีวิตเท่านั้นที่จะมอบพลังให้เราได้อย่างต่อเนื่อง”
“ตรงนี้ต้องจดไว้... เราต้องทำให้เหยื่อหวาดกลัว แต่ก็ต้องระวังอย่าทรมานหนักเกินไปจนพวกเขาตายหรือพังเสียก่อน”
“เพราะถ้าเหยื่อหมดปฏิกิริยาต่อสิ่งเร้าภายนอก ไม่ว่าเราจะทำอะไรต่อก็ไร้ความหมาย ดังนั้น การทรมานชั้นยอดมักเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น... แต่ขณะเดียวกันก็ต้องระวัง ถ้าทรมานเบาเกินไปอาจให้ผลตรงกันข้าม เช่น ทำให้เหยื่อรู้สึกดีขึ้นมา ซึ่งเป็นสิ่งที่เราต้องหลีกเลี่ยงเช่นกัน”