กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 610 บ้านหลังนี้ดีจริง ๆ
พวกเขาออกจากสถานีมาได้ไม่นาน ก็เห็นเซียวฟู่เหวินยืนรออยู่ข้างนอกแต่ไกล
เซียวฟู่เหวินก็เห็นพวกเขาแล้ว รีบวิ่งเข้ามารับห่อใบใหญ่จากมือภรรยา
“แม่หายดีแล้ว พวกคุณนั่งรถไฟกันเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม?” ไม่ได้เจอลูกสะใภ้มานานกว่าหนึ่งเดือน สายตาของเซียวฟู่เหวินก็จับจ้องภรรยาตั้งแต่เห็นหน้า ไม่ยอมละไปไหน
“สบายดี ฉันหายดีตั้งนานแล้ว มีแต่ซื่อเอ๋อร์นั่นแหละพูดเกินจริง” หญิงชราพูดพลางยิ้มร่า
“ก็ใช่น่ะสิ บนรถไฟเอาแต่คุยโม้ ขยับแต่ปากจนขาฉันแทบวิ่งหลุด” หยวนซือแยกเขี้ยว
“แล้วไม่ใช่หน้าที่เธอหรือไง” หญิงชราสวนกลับทันควัน