กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 575 นี่มันนิสัยบ้าอะไรกัน
เซียวฟู่เหวินกลับบ้านหลังเลิกเรียนตอนบ่าย เดิมทีคิดว่าจะมีอาหารเต็มโต๊ะรออยู่ แต่บ้านกลับเงียบกริบ อย่าว่าแต่อาหารอร่อยเลย แม้แต่คนที่ควรอยู่บ้านก็ไม่มีเสียงสักแอะ
“ย่าออกไปแล้วหรือ อาหญิงก็ออกไปด้วยหรือ” เสี่ยวหู่กระโดดลงจากเบาะหลังจักรยาน เห็นในครัวไม่มีความเคลื่อนไหว ก็คิดว่าย่าไม่อยู่บ้าน
“ย่าไม่อยู่บ้าน ไม่มีข้าวกินแล้ว หนิวหนิวต้องหิวแน่เลย” เสี่ยวหนิวนั่งอยู่บนเบาะหน้าจักรยาน ไม่เห็นเงาย่า และไม่เห็นโต๊ะกินข้าวใต้ต้นไม้ น้ำตาจึงเอ่อขึ้นเต็มตาทันที เขาหันไปมองอาเขยด้วยสายตาน่าสงสาร