กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 574 อย่าไป ฉันไปเอง
เซียวฟู่เหวินปั่นจักรยานกลับถึงบ้าน ตอนนั้นมื้อกลางวันยังไม่เริ่มกินกันเลย
“วันนี้กินข้าวสายแปลก ๆ นะ ตั้งใจรอฉันหรือไง” เซียวฟู่เหวินแซวภรรยาไปพลาง ตั้งจักรยานไปพลาง
“ฝันไปเถอะ” หยวนซือยกจานกับข้าวไปวางบนโต๊ะกินข้าวในลานบ้าน “เช้านี้แม่ลากฉันออกไปหาหมอ แต่คุยกันอยู่นาน สุดท้ายถึงรู้ว่าเป็นหมอเถื่อน…”
เธอเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าให้เซียวฟู่เหวินฟังตั้งแต่ต้นจนจบ เซียวฟู่เหวินฟังจนตาโต สีหน้าประหลาดใจ “โธ่เอ๊ย เช้านี้พวกเธอเจอเรื่องกันมาหนักหนาสาหัสจริง ๆ”