บทที่ 482 เป็นตัวเองอย่างที่เป็น

บทที่ 482 เป็นตัวเองอย่างที่เป็น

หยวนซือพาเสี่ยวหู่ซ้อนท้ายกลับบ้าน ระหว่างทางพอนึกถึงเรื่องวุ่นวายในบ้านหลี่มู่เป่าก็อดหัวเราะไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าหลี่มู่เป่าที่หงอมาเป็นปี ๆ จะมีวันทำตัวสมเป็นลูกผู้ชายขึ้นมาได้ เห็นทีประโยคที่ว่ากระต่ายจนตรอกยังกัดคนได้จะเป็นเรื่องจริง

“เสี่ยวหลี่ เธอหัวเราะอะไร” จ้าวหยางอู่ตามเธออยู่ข้าง ๆ ตลอด พอเห็นเธอหัวเราะขึ้นมาอย่างชวนงุนงง เขาก็ใจหายวาบ

หยวนซือรีบหุบยิ้ม “ไม่มีอะไร ทำไมนายยังตามฉันอยู่ ไม่เลิกงานแล้วหรือ”