กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 481 เสี่ยวหู่ผู้รอคำชม
พอถึงเวลาเลิกงานตอนเที่ยง หยวนซือบอกจ้าวหยางอู่ว่ามีธุระ คงไม่กลับบ้านก่อน ความหมายก็คือให้เขาหาที่กินข้าวเองเสีย เธอไม่กลับบ้านแล้ว จะให้เขาตามไปกินข้าวที่บ้านเธอได้ยังไง
“นายจะไปไหน ไม่กลับบ้านทั้งที่เป็นตอนเที่ยงเนี่ยนะ” จ้าวหยางอู่คิดแบบนั้นจริง ๆ พวกเขาสนิทกันขนาดนี้แล้ว เขากับเซียวฟู่เหวินก็เป็นเกลอกัน ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น อีกอย่างเธอแค่บอกว่ามีธุระ เขาก็ช่วยจัดการให้ได้ไม่ใช่หรือ
“คุณย่าคิดถึงหลาน ฉันจะไปรับเขา” หยวนซือพูดพลางขึ้นคร่อมจักรยานแล้ว
“เฮ้ รอฉันด้วย” จ้าวหยางอู่รีบขึ้นจักรยานตามไป