กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 442 ฉันไม่ใช่คนธรรมดา
“ถ้าพูดตามที่เธอว่า ในกลุ่มนี้มีทั้งหมด 5 คนใช่ไหม?” หัวหน้าหม่าถามพลางขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังประเด็นสำคัญ ตอนนี้นับคนที่ตายไปด้วย ก็จับได้แค่ 4 คนเอง
“ใช่ มี 5 คน แต่บนรถไฟมี 4 คน ผู้ชายที่สวมหมวกไหมพรมไม่ได้ขึ้นรถไฟ” หยวนซือตอบ
“อ้อ ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง” แบบนี้ก็พอฟังขึ้น หัวหน้าหม่าพยักหน้า แต่ในใจก็อดเสียดายไม่ได้ ผู้ชายสวมหมวกไหมพรมที่เสี่ยวหลี่พูดถึงน่าจะเป็นตัวสำคัญ ครั้งนี้จับไม่ได้ คราวหน้าคงจับยากกว่าเดิม