กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 426 อย่าให้ตัวเองเสียเปรียบก็พอ
“โตขนาดนี้แล้ว วัน ๆ รู้จักแต่กิน น่าหนักใจจริง ๆ” คุณยายขมวดคิ้วมองลูกสาว ตั้งใจจะบ่นกับลูกเขยสักสองคำ แต่พอหันไปเห็นท่ากินของลูกเขย ก็ช่างเถอะ ไม่ต้องพูดแล้ว ท่าทางกินของเขาก็ไม่ได้ดูดีกว่าลูกสาวสักเท่าไร
“แหะ ๆ แม่ ใคร ๆ ก็บอกว่ากินเก่งเป็นวาสนา แบบนี้แหละดีแล้ว ดูยังไงสี่เอ๋อร์ก็เป็นคนมีวาสนา” เซียวฟู่เหวินยังอุตส่าห์หาเวลาช่วยกู้หน้าตาภรรยา
“ฮึ ฉันว่าพวกเธอสองคนมีวาสนากันทั้งคู่” คุณยายผู้ไร้วาสนายกชามโจ๊กของตัวเองขึ้นมา ซดโจ๊กข้าวโพดเสียงดังจ๊วบ ๆ