บทที่ 410 ข่มขู่กับล่อใจ

บทที่ 410 ข่มขู่กับล่อใจ

พอเสี่ยวหู่กินเนื้อหมดหนึ่งชิ้น ยายเฒ่าก็เริ่มซักต่อ…เอ่อ ไม่ใช่สิ เริ่มอบรมต่อ

“ทีนี้บอกมาสิว่าทำไมถึงตีฉันไม่ได้” แค่รู้ว่าตัวเองผิดยังไม่พอ ต้องรู้ด้วยว่าผิดตรงไหน

ในสายตาของเสี่ยวหู่มีแต่เนื้อในกล่อง เขาตอบโดยไม่ทันคิดว่า “ทำไมถึงตีคุณไม่ได้ ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”

ยายเฒ่ายื่นตะเกียบไปคีบเนื้ออีกชิ้น เสี่ยวหู่รีบอ้าปากรอให้ป้อน แต่แล้วแขนของยายเฒ่าก็ขยับไปอีกทาง เนื้อชิ้นนั้นเข้าปากเธอแทน

“อืม เนื้อนี่หอมจริง ๆ อร่อย”

“ของฉัน ของฉัน เนื้อเป็นของฉัน” พอเสี่ยวหู่เห็นเนื้อของตัวเองเข้าไปอยู่ในปากยายหมาป่า ก็ร้องโวยวายจะแย่งกลับมา