กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 161 คนตระกูลเซียวที่เห็นแก่ตัว
อึก…
ตะเกียบของเซียวฟู่เหวินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กินบะหมี่ในหม้อดินคำโตต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“พี่ ฉันอยากกินบะหมี่ ฉันหิวแล้ว” เสียงเล็ก ๆ ดังมาจากนอกห้อง
“อย่าโวยวาย เดี๋ยวพี่รองได้ยินเข้า เขาตีเอานะ” เสียงเด็กผู้หญิงอีกคนดังตามมา
เด็กผู้ชายคนนั้นเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น แล้วเสียงก็ค่อย ๆ เบาลง คงถูกอีกคนลากตัวไปแล้ว
เซียวฟู่เหวินกินข้าวต่อไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร