บทที่ 122 ธุรกิจขาดทุนไม่ทำเด็ดขาด

บทที่ 122 ธุรกิจขาดทุนไม่ทำเด็ดขาด

หลังจากส่งเสบียง 100 ตันให้จางหยางแล้ว หยวนซือก็นั่งรถไฟลงใต้ไปอีกครั้ง แจกจ่ายเสบียงไปหลายแห่ง กว่าจะเร่งเดินทางกลับถึงหมู่บ้านตระกูลหลี่ก็กลางเดือนมกราคมแล้ว

การทำความดีนี่ก็ติดเป็นนิสัยได้เหมือนกัน พอเห็นใบหน้าเล็ก ๆ ที่ยิ้มแย้มขึ้นมาเพราะจู่ ๆ มีเสบียงโผล่มา เธอก็รู้สึกอารมณ์ดีตามไปด้วย ถ้าไม่คิดถึง ‘แม่เฒ่าวัย 80’ ที่บ้านซึ่งต้องให้เธอเลี้ยงดู เธอคงคุมตัวเองไม่อยู่ จนทำตัวเองให้กลายเป็นคนหมดตัวอีกครั้งแล้ว

แต่ยังดีที่เธอจำคำสอนของหญิงชราได้ตลอด จึงกลับมาได้อย่างปลอดภัย