บทที่ 105 ฉันจะกินเนื้อ

บทที่ 105 ฉันจะกินเนื้อ

“แต่คนประหลาดก็มีนิสัยประหลาด อาจารย์ของคนที่สี่ไม่ชอบพบผู้คน ทุกครั้งที่มาก็เลือกมาตอนที่ไม่มีใครอยู่ ส่งของเสร็จก็กลับทันที ไม่อยู่ต่อแม้แต่นาทีเดียว จนถึงตอนนี้คนในหมู่บ้านก็ยังไม่รู้ว่าคนที่สี่มีอาจารย์ ฉันคิดว่าเราได้ประโยชน์แล้ว เรื่องนี้ไม่ควรจางหยาง ถ้าคนอื่นรู้เข้าก็ไม่รู้จะเอาไปพูดต่อกันอย่างไร บางทีอาจมีคนอิจฉาก็ได้ พวกเธอรู้แก่ใจกันก็พอ อย่าเอาไปพูดข้างนอกอีก” แม่เฒ่ากำชับ

“ได้” หลี่เยวียนอีรับปากอย่างฉับไว เดิมทีเธอก็ไม่ใช่คนช่างพูดอยู่แล้ว

แม่เฒ่ามองหวังหย่าที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าใจลอย รอให้เธอรับปาก