บทที่ 94 ทนลูกคุกเข่าไม่ไหวแม้แต่ครั้งเดียว

บทที่ 94 ทนลูกคุกเข่าไม่ไหวแม้แต่ครั้งเดียว

หยวนซือเดินเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่ตามระเบียงอย่างเบื่อหน่าย ไม่ได้ตั้งใจมองว่าในห้องเกิดอะไรขึ้น เพราะไม่สนใจเรื่องจุกจิกในครอบครัวพวกนี้จริง ๆ อยู่ด้วยกันได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ก็แยกกัน แก้ปัญหาง่ายนิดเดียว ทำไมต้องยืดเยื้อกันนัก ไม่ก็ร้องไห้คร่ำครวญ แบบนี้มันสนุกตรงไหน

หวังหย่ากลับเดินไปเดินมาอยู่หน้าประตูอย่างกระวนกระวาย เธอกลัวจริง ๆ ว่ายายจะด่าแม่จนแม่ต้องแยกทางกับพ่อ แล้วเธอจะทำยังไง? อีกไม่นานก็จะมีคนมาทาบทามเรื่องแต่งงานแล้ว อดทนมาหลายปีขนาดนี้ อย่างน้อยก็ให้เธอแต่งออกไปก่อนแล้วค่อยพูดเรื่องนี้ไม่ได้หรือไง