บทที่ 7 กลับบ้านแล้ว

บทที่ 7 กลับบ้านแล้ว

หลายวันต่อมา หยวนซือว่างเมื่อไรก็ออกไปเดินสำรวจ ใช้สายตาของตัวเองทำความเข้าใจโลกใบนี้ พอกลับบ้านถึงโต๊ะอาหาร เธอก็ยังยืนกรานรักษาสิทธิ์ของตัวเองไม่ยอมถอย สิ่งที่ควรได้ก็ต้องได้ เธอเรียกร้องไม่มาก ขอแค่ได้รับการปฏิบัติเหมือนหลานชายไม่กี่คนก็พอ ทำเอาหลี่หยวนอ้ายโมโหจนแทบควันออกหูอยู่ทุกครั้ง

โจ๊กในชามของตระกูลหลี่ใสลงทุกที เดิมทีอย่างน้อยยังได้กินแผ่นแป้งข้าวโพดสัปดาห์ละ 2 มื้อ แต่ตอนนี้ไม่เห็นแม้แต่เงาแล้ว

พวกเด็กหนุ่มหลายคนในตระกูลหลี่เริ่มทนไม่ไหว แต่เดิมพวกเขาก็กินได้แค่อิ่มครึ่งเดียว ตอนนี้แม้แต่อิ่มครึ่งเดียวยังไม่ได้