กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 6 ฉันจะกลับบ้าน
ราวกับมีความรู้สึกร่วมกันจากการสมรู้ร่วมคิด หลี่อ้ายผิงจึงคุยกับหยวนซือมากขึ้นในช่วงเช้านั้น เดี๋ยวก็เล่าเรื่องบ้านนี้ เดี๋ยวก็เล่าเรื่องบ้านโน้น ไม่ก็เล่าเรื่องหน่วยงานที่ตัวเองกำลังจะไปทำงาน
จริง ๆ แล้วหยวนซือค่อนข้างรำคาญ แต่เขาว่ากันว่าอยู่ที่ไหนก็ต้องทำตัวตามที่นั่นใช่ไหม จากความทรงจำ เธอรู้ว่าการนินทาคนอื่นด้วยกันเป็นเรื่องปกติในการเข้าสังคม ช่วยเพิ่มความสนิทสนมระหว่างกันได้
แต่ความสนิทสนมยังเพิ่มขึ้นไม่เท่าไร ก็หยุดชะงักไปเมื่อหลี่หยวนอ้ายกลับมาตอนเที่ยงแล้วพบว่าถุงแป้งในตู้ว่างเปล่า
เพราะหลี่อ้ายผิงถูกหลี่หยวนอ้ายตี หลี่หยวนอ้ายตีหยวนซือไม่ได้ จึงได้แต่ลงไม้ลงมือกับลูกตัวเองแทน ตอนเที่ยงบ้านก็วุ่นวายโกลาหลกันอีกยก